Archiwa tagu: pamiętnik

Wielkie włoskie wakacje – Jolanta Kosowska

NA PÓŁCE „PRZECZYTANE” – 01.03.2020

Wydawnictwo: Novae Res
Data wydania: 12 luty 2020
ISBN: 978-83-8147-735-2
Liczba stron: 294

„Wielkie włoskie wakacje” Jolanty Kosowskiej to urzekająca pięknem włoskich miasteczek powieść obyczajowa, którą otrzymałam od Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl. Lektura tej historii była niczym magnes przyciągający mnie w stronę ukochanej Italii, a może raczej odpychający z Polski w stronę Zatoki Neapolitańskiej, Asyżu, Wenecji – do miejsc, które trzeba zobaczyć i w których można się prawdziwie zatracić.

Kacper, były policjant piszący artykuły do gazety otrzymuje od swojego brata Jakuba pewien dziennik – pamiętnik dziewczyny, która odchodząc w pośpiechu, przez nieuwagę pozostawiła zeszyt na ławce. Mężczyźni chcą odnaleźć właścicielkę kajetu i oddać jej znalezioną zgubę. Sprawa nie jest prosta, ale na szczęście nie beznadziejna. Poszukując informacji o kobiecie Kacper rozpoczyna lekturę pamiętnika, który zabiera go w jedyną i niepowtarzalną podróż do Włoch. Sympatyczne towarzystwo dwóch koleżanek – Klaudii i Karoliny i ich zagraniczne przygody pochłaniają bohatera bez reszty. Od tej pory odszukanie dziewczyny nabiera zupełnie innego wymiaru i staje się sprawą bardzo osobistą. Tym bardziej, że zapiski w dzienniku mogą wskazywać na grożące Klaudii niebezpieczeństwo…

Powieść jest ciekawie skonstruowana, dobrze napisana, inteligentna, a jej lektura to czysta przyjemność. Pani Jolanta barwnie, starannie i z drobnymi detalami oddała piękno włoskich krajobrazów, magię miasteczek i niepowtarzalność zabytków wplatając je w zapiski z dziennika Klaudii. Pamiętnik może stanowić unikatowy i jedyny w swoim rodzaju przewodnik po tamtych miejscach. Przyznam szczerze, że po zakończonej lekturze zaczęłam przeglądać loty do Neapolu, aby wczesną jesienią móc przespacerować się Ścieżką Bogów, wejść na Wezuwiusz i zakosztować klimatów Italii.

Trochę żałuję, że autorka tak mało miejsca poświęciła rajdowi konnemu w Bieszczadach. Piękno połonin, lasów, potoków, opuszonych przed laty wiosek odpowiednio odmalowane słowem mogłoby dorównać włoskiej przygodzie i zachęcić czytelników do odwiedzenia naszych przepięknych gór.

„Wielkie włoskie wakacje” to optymistyczna opowieść przepełniona całą gamą pozytywnych emocji. Napięcie towarzyszące lekturze jest umiejętnie podsycane, tak że zainteresowanie historią nie słabnie. Umiejętne balansowanie na granicy dwóch światów, przenikanie się tego co rzeczywiste i namacalne z elementami metafizyki, złudzeniami i wyobrażeniami sprawia, że jak najszybciej chcemy poznać prawdę o opisywanych wydarzeniach. Zwroty akcji, których w tej historii nie brakuje, wprawiają czytelnika w zdziwienie, a zaskakujące zakończenie jest prawdziwą wisienką na torcie.

Bohaterowie to ciekawe, wyraziste osobowości. Klaudia okazała się moją ulubioną postacią, choć i Kacper zyskał sobie nie mniejszą sympatię. Nie polubiłam natomiast Karoliny, nie odpowiadał mi jej charakter i postępowanie, ale muszę przyznać, że zakończenie częściowo zrewidowało mój pierwotny osąd. Najbardziej obojętną postacią okazał się Kuba, ale on pełni w całej historii drugorzędną rolę. Z przyjemnością spotkałabym się z nimi ponownie w nowej, innej opowieści.

„Wielkie włoskie wakacje” to moje pierwsze, bardzo udane spotkanie z autorką. Odpowiada mi prosty, ale plastyczny język, opisowy styl, sposób przekazywania emocji i pomysł na fabułę, z jakim jak dotąd się nie spotkałam. Z przyjemnością i zainteresowaniem sięgnę po inne powieści pani Jolanty.
Jeśli tylko będziecie mieli ochotę na wakacje w Italii, to miejcie na uwadze właśnie tę powieść. Może to właśnie ona zainspiruje Was do jednej w swoim rodzaju podróży przez półwysep Apeniński.
Polecam.

Książka bierze udział w wyzwaniach:
  ŁÓW SŁÓW; OLIMPIADA CZYTELNICZA;
PRZECZYTAM TYLE, ILE MAM WZROSTU;

Taka miłość się zdarza – Agnieszka Jeż

NA PÓŁCE „PRZECZYTANE” – 31.01.2020

Cykl wydawniczy: Dom pod trzema lipami 3
 Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 22 styczeń 2020
ISBN: 978-83-8075-979-4
Liczba stron: 364

Powieść Agnieszki Jeż pt. „Taka miłość się zdarza” stanowi trzecią część obyczajowego cyklu zatytułowanego „Dom pod trzema lipami”. Dosłownie przed tygodniem książka miała swoją premierę, więc bez problemu znajdziecie ją w księgarniach, a może nawet już w bibliotekach.

Jest to dla mnie pierwsze spotkanie z autorką, która jak się okazuje przez kilkanaście lat była niemal moją sąsiadką. Nie jest to natomiast pierwszy raz, kiedy rozpoczynam czytanie cyklu niejako na opak, czyli od trzeciego tomu. Tym niemniej bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać właśnie tę historię, ponieważ jej lektura wprawiła mnie w bardzo dobry nastrój. Smutki i radości zwykłej – niezwykłej codzienności opisane z polotem i humorem sprawiły, że mogłam się naprawdę odprężyć i zrelaksować. Powieść więc w stu procentach spełniła swoje zadanie.

Z przyjemnością poznałam Klarę Majewską, nad której burzliwym dotąd życiem wreszcie zajaśniało słońce. Z tego co się zorientowałam bohaterka sporo przeżyła, odkrywała tajemnice z przeszłości swojej rodziny, ale doświadczyła też wewnętrznej przemiany, która pozwoliła jej na nowo uwierzyć w siebie i w drugiego człowieka. Teraz po tych wszystkich zawirowaniach wydaje się być silniejsza i gotowa, aby naprawdę zacząć żyć po swojemu, tym bardziej, że u jej boku kroczy Staszek – góral, facet z trudną przeszłością, który pragnie spędzić z Klarą resztę życia.

Gdzieś tam na drugim planie pojawia się Dorota Majewska – matka Klary, kobieta z temperamentem, niezwykle zaradna, gotowa z dnia na dzień zupełnie przereorganizować swoje życie dla dobra drugiego człowieka. Klara ma w niej wreszcie oparcie, jakiego jej brakowało w dzieciństwie i wczesnej młodości.

Miałam też przyjemność poznać Elżbietę Majewską – babcię Klary, kobietę o złotym sercu, która właśnie przeżywa swoją drugą młodość u boku Kazimierza. To już trzecie pokolenie kobiet z tej niesamowitej rodziny, w której od pokoleń matki samodzielnie wychowują swoje córki.

Niestety przedstawicielka czwartego pokolenia – Emilia Majewska – prababcia Klary zmarła przed kilkoma miesiącami, ale to jej pamiętnik znaleziony w szufladzie stał się wskazówką do poznania prawdy o przeszłości rodziny i dał szansę na odnalezienie pewnego bliskiego krewnego.

Towarzysząc bohaterkom w ich codzienności jesteśmy świadkami wielu ekscytujących zdarzeń. Życie jak to życie… nadal nie szczędzi niespodzianek i niestety nie wszystkie są miłe i przyjemne. Jednak wspólne pokonywanie trudności wydaje się być dużo łatwiejsze i przynosi lepsze efekty. 

„Taka miłość się zdarza” to ciepła, wzruszająca i bardzo klimatyczna opowieść. Tchnie optymizmem od pierwszej do ostatniej strony. Wkraczając w życie bohaterów czujemy się u nich jak we własnym domu. W powieści naprawdę dużo się dzieje, zdarzenia niejednokrotnie zaskakują, a my czujemy się naprawdę usatysfakcjonowani. Kraków, Witów czy Stróża, gdzie toczy się akcja, to miejsca, w których na pewno odnajdą się miłośnicy górskich krajobrazów. Autorka podjęła w swojej powieści kilka istotnych tematów, które skłaniają do własnych przemyśleń.

Prosty język, lekki styl i niezwykła łatwość przekazu emocji sprawiają, że w tej opowieści można się zatracić bez reszty. Docierając do końcowych fraz jesteśmy zdumieni, że już musimy się rozstać z ulubionymi bohaterami. Gdybym miała pokusić się o jakieś porównania, to powieść ta przywodzi mi na myśl utrzymane w podobnym klimacie książki Magdaleny Kordel. Dorota Majewska ma coś z Klementyny – bohaterki Miasteczka oraz pewne cechy Majki z Uroczyska, a Klara przypomina mi trochę bohaterki Malowniczego. Podobny humor, niespodziewanie zbiegi okoliczności – tak, chyba właśnie to wszystko sprawia, że z przyjemnością przeczytam poprzednie powieści pani Agnieszki. Jak widzicie czasem warto jest rozpocząć cykl od końca…

„Taka miłość się zdarza” to na pewno książka łatwa, lekka i przyjemna, choć skłaniająca do zastanowienia. Jej lektura nie zabierze wiele czasu. Warto po nią sięgnąć w ramach odprężenia. Polecam.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu

 

 

 

Książka bierze udział w wyzwaniach:
OFLAGOWANI;
OLIMPIADA CZYTELNICZA;
PRZECZYTAM TYLE, ILE MAM WZROSTU;

 

 

 

Słowiański amulet – Renata Kosin

NA PÓŁCE „PRZECZYTANE” – 20.01.2020

Cykl wydawniczy: Siostry Jutrzenki 2
Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 29 styczeń 2019
ISBN: 978-83-8075-985-5
Liczba stron: 448

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Już niebawem na półkach naszych księgarń pojawi się najnowsza powieść Renaty Kosin o intrygującym tytule „Słowiański amulet” stanowiąca drugi tom cyklu „Siostry Jutrzenki”. Na dzień 29 stycznia br. wydawnictwo Filia zaplanowało premierę tej niezwykłej opowieści, która przenosi czytelnika na Podlasie i proponuje ekscytującą wyprawę w przeszłość pewnego szlacheckiego rodu.

Osoby, które przeczytały pierwszy tom sagi na pewno z przyjemnością powrócą do Przytuliska, Boguduchów, Brzostowic, czy Bujan, aby ponownie móc uczestniczyć w życiu rodziny Śmiałowskich, a także krok po kroku poznawać historię ich przodków zapisaną w dzienniku Antoniego. Cofając się w przeszłość do wczesnych lat dwudziestych XX wieku stajemy się świadkami wielu interesujących zdarzeń z życia Arachny i Witolda, ich dzieci, wnuków oraz bratanków i bratanic z rodzinami, na których w znacznej mierze odcisnęły swoje piętno wydarzenia historyczne. Bo oto Polska odzyskała niepodległość w Wielkiej Wojnie, a mimo to czasy wciąż są bardzo niespokojne. Realne zagrożenie ze strony wschodniej spędza sen z powiek mieszkańcom Przytuliska i Boguduchów, a Arachnę zmusza do nieustannej pracy przy kołowrotku. Wiara w moc przędzy i opiekę Sióstr Jutrzenki daje spokój i nadzieję na ocalenie tych, którzy pozostają w niebezpieczeństwie. A trzeba Wam wiedzieć, że:

„Koniec bywa początkiem, a początek końcem. Dla tego, kto zachowa nić, już zawsze będzie szczęśliwy tak jeden, jak i drugi.”

Niestety los bywa bezlitosny i nie zawsze udaje się zapobiec nieszczęściu. Po agresji sowieckiej przychodzi względnie spokojny czas zakłócony jednak przez takie bezprecedensowe wydarzenia jak zabójstwo prezydenta Gabriela Narutowicza, a potem przewrót majowy.

O tych wszystkich zdarzeniach dowiaduje się Michasia, która będąc już dorastającą panienką zdaje maturę i egzaminy na studia w Warszawie. Jednakże nadal nie rozstaje się z pamiętnikiem dziadka Antoniego, który skrywa przed rodziną jeszcze niejedną tajemnicę…

Muszę przyznać, że powrót na Podlasie sprawił mi ogromną radość. Przeszłe wydarzenia wciągnęły mnie bez reszty swoją magią, tajemniczością i… niedopowiedzeniami, które powoli, krok po kroku zaczynają odkrywać przed nami prawdę o historii rodu Śmiałowskich w tamtych odległych już czasach. Z drugiej strony byłam mocno podekscytowana zdarzeniami bardziej współczesnymi, tymi z lat 90-tych XX wieku, które podziałały na tajmnie sentymentalnie, niczym piękne wspomnienia z dzieciństwa i wczesnej młodości. Michalina jest tak naprawdę niemal moją rówieśnicą, starszą o rok, czy dwa, więc jej przeżycia związane z liceum, maturą, studiami są zbieżne z moimi wspomnieniami, a początek lat 90-tych to tak naprawdę czas, do którego bardzo chętnie wracam w myślach i rozmowach. Jestem bardzo wdzięczna pani Renacie, za to że w sposób tak rzetelny i dokładny, dbając o najmniejsze detale i niuanse postanowiła oddać specyfikę tamtych czasów. Za to, że potrafiła stworzyć prawdziwy klimat lat 90-tych, który dosłownie przenika do nas z kart powieści. (Zauważyłam tylko jedną małą niespójność dotyczącą gwałtownej zmiany kursu dolara i hiperinflacji, która miała miejsce nieco wcześniej, bo w 1989 roku, a nie 1990, kiedy kurs już się uspokoił. Ale to tylko taka moja mała sugestia).

Dzięki pani Renacie i cyklowi „Siostry Jutrzenki” czytelnik może prawdziwie zakochać się w podlaskiej ziemi tak niepowtarzalnej i osobliwej, gościnnej, barwnej i przepełnionej tradycją. Co więcej… Autorka zachowała daleko posunięty realizm i wiernie oddała koloryt tego zakątka Polski. Takich wiosek jak Przytulisko, czy miasteczek jak Bujany jest w tym regionie całkiem sporo.

Uwielbiam powieści pani Renaty. W każdej z książek autorki na nowo odnajduję prawdziwą pasję opowiadania, kunszt pisarski i element zaskoczenia. Każda historia jest bardzo dokładnie przygotowana i zaplanowana zanim zostanie ostatecznie spisana. Tę dokładność i rzetelność widać w tracie lektury. Nie znajdziecie tu chaosu, przypadkowych wątków, niepotrzebnego rozgadania, czy nużących, zbędnych opisów. Wszystko jest akuratne i wyważone. Język prosty, lekki, ale jednocześnie bardzo obrazowy, stylizowany jeśli sytuacja tego wymaga, pobudza wyobraźnię i zapewnia prawdziwą przyjemność czytania.
Takie powieści jak „Słowiański amulet”, czy wcześniej „Nić Arachny” dostarczają wielu ciekawych wrażeń, zachęcają do zgłębiania historii własnej rodziny, kryją sporo niespodzianek i zapewniają emocje. To wszystko sprawia, że „Siostry Jutrzenki” to cykl powieściowy, który spodoba się znakomitej większości czytelników. Już z końcem stycznia „Słowiański amulet” „ubrany” w bardzo ładną, ciekawą okładkę w ciemnych kolorach znajdziecie w księgarniach. Już dziś Was zapraszam.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję wydawnictwu

Książka bierze udział w wyzwaniach:
 ŁÓW SŁÓW; OFLAGOWANI;
OLIMPIADA CZYTELNICZA;
PRZECZYTAM TYLE, ILE MAM WZROSTU;